ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
(Επικήδειος)
Αγαπημένε Μουσικέ Πατέρα και Δάσκαλέ μου Γεώργιε Κακουλίδη, ήμουν πολύ μικρός όταν ήλθα σε επαφή μαζί σου εκεί στο «Μουσικό σου Εργαστήριο» στην Ζήνωνος. Με αγκάλιασες, με συμβούλευσες, με ανάστησες Μουσικά. Όταν έγινα πια διπλωματούχος στα Λυκειακά μου χρόνια, παρότι ξεκίνησα με άλλον δάσκαλο εξίσου καλό, με πήρες κοντά σου, με ζύμωσες, με μάλωσες γλυκύτατα εκεί που χρειάζονταν, γίναμε φίλοι, έγινες «παππούς» μου, έμαθα τι θα πει να είσαι μαζί με άλλους σε ένα μουσικό χώρο και να εργάζεσαι ανιδιοτελώς για έναν ιερό σκοπό –ΤΗΝ ΙΕΡΗ ΜΑΣ ΜΟΥΣΙΚΗ-, ήταν όλοι εκεί μαθητές σου και μέλη και εγώ μαζί, όπου καθένας είχε τον ρόλο του. Πέρασαν τα χρόνια και δεθήκαμε πολύ- η αγάπη ως λέξη φάνταζε πολύ μικρή, κάναμε σχέδια, δημιουργήσαμε, με μύησες βαθιά στην παράδοση μα τώρα ΕΦΥΓΕΣ… Στην πραγματικότητα όμως δεν πήγες πουθενά … είσαι εδώ μαζί μας στην καρδιά μας … μέσα στα Βιβλία, τα μαθήματά σου, τις σημειώσεις... σε όλα αυτά τα ΕΡΓΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΝΗΜΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ… όχι μόνο για μουσικούς ψάλτες αλλά για μαθητευόμενους, για πρακτικούς. για Ιερείς, για τους πάντες. Κατόρθωσες το Ακατόρθωτο: να γράψεις βιβλία για όλη την Υμνολογία της Εκκλησίας μας … να ηχογραφήσεις σχεδόν όλα… να διακριθείς στη γη εσύ, το έργο σου, η χορωδία σου και, μέσα από αυτά, εμείς, μα πάνω από όλα. να διακριθείς στην Άνω Ιερουσαλήμ έχοντας υμνήσει τον Επουράνιο Πατέρα και Θεόν Ημών, τον Κύριον ημών Ιησού Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους. Τι όμορφο πράγμα !!! Δεν θα πω άλλα !!! Το ήθος, το ύφος και η ανθρωπιά σου θα είναι πάντα κοντά μας, μέσα από τις αναμνήσεις και το έργο σου. Δεν έφυγες εσύ, εμείς μείναμε μέχρι να σε ανταμώσουμε πάλι, στους Ουρανούς. Με αγάπη, σεβασμό και άπειρες ευχαριστίες γιαόλα όσα μου δίδαξες,
Ο μαθητής σου, Σπύρος Κανέλλος.
